Op wandel met de Brandweer Geraardsbergen anno 2007
Het was al lang van op voorhand aangekondigd. Deze uitstap zou memorabel worden.
Niet alle feiten worden in detail weergegeven maar u dient te weten dat de Geraardsbergse Brandweermannen graag geziene gasten zijn waardoor er toch een vrij groot aantal "haltes" op het parcours voorzien waren. Een geluk want die haltes waren een welkome verpozing om even de vele (plens)buien te ontlopen.
Terwijl men aan het wachten was op een drogere periode werden de instrumenten niet gespaard. Er werd gedeund en getoeterd dat het een lieve lust was, met meerdere rondjes als gevolg. Na verloop van tijd raakten er zelfs enkele licht betoeterd.
Halverwege de rit werd halt gehouden in de kazerne waar naast het liquide ook enig vast voedsel tot zich kon worden genomen.
memorabel feit één :
Luitenant Stephan deed een kleine rondleiding en gaf een demonstratie "snel naar beneden via de paal". Een aantal muzikanten hebben dit onder deskundige begeleiding natuurlijk ook moeten uitproberen. Toen de durvers aanstalten maakten om via de trap weer naar boven te gaan liet de Luitenant zich ontvallen dat naar beneden komen eigenlijk vrij simpel was, maar dat langs de gladde paal dezelfde weg naar boven nemen een niet zo evidente onderneming bleek te zijn. In zijn lange carrière was er nog maar één iemand geweest die dat heeft gekund.
Er werd wat geprobeerd en inderdaad, men moest vaststellen dat men via deze route nog minder snel vooruit kwam dan in de processie van Echternach, hier ging het namelijk 50 centimeter vooruit en meer dan 49 centimeter achteruit..zodat men vlug met beide voeten op de grond kwam.
De Luitenant had binnenpretjes bij het zien van de mislukte pogingen en beloofde een vat wanneer iemand naar boven raakte.
Johan een beetje bekomen door de paar sandwiches die hij net achterover had geslagen had iets van ver gehoord over een gratis vat, grabbelde met zijn grote handen de paal en kroop tot grote verbazing van alle aanwezigen gezwind naar boven.
De Luitenant moest tot groot jolijt van iedereen twee zaken doen : zijn verhaal aanpassen en eens diep in zijn zak zitten ...
memorabel feit twee :
Als er ambiance is dan weten sommigen echt van geen ophouden, de uitstap was al lang voorbij, maar de muziek klonk nog klaar en helder over de M arkt. De doorzetters raakten wellicht "beduveld", maar hadden nog het heldere moment om de wagen te laten staan voor wat hij waard was en trokken te voet naar huis om daar te bekomen van de geleverde inspanningen. Het was dan al een serieus stuk in de nieuwe week ..
's Morgens vroeg nog voor de zevenen, eigenlijk veel te vroeg om op te staan, wordt er aan de deur gebeld: "Driiiiing".."Driiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiing".
Volgend gesprek vindt plaats :
- 't Zal zekers uw ma zijn die ongerust is .
- Abahneen, die ister van op de hoogte dat ik hier ben ..
"Driiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiig"
- Ik geraak niet uit mijn bed, doe gij open 't is toch voor u, 't is uw ma
De deur wordt open gedaan en er wordt geroepen :
- Hé ! 't is toch niet voor mij, kunt ge eens komen?
- Wie is't?
- De Politie !!!!!!!
De politie :
- zeg jongsken die camionet die op de Markt staat, is die van u? ge zoudt die ne keer zo rap als dagge kunt moeten gaan herzetten, want 't is maandag en dan is't markt en ge staat in de weg ..
Diene van ons nog maar net bekomen van die laatste 5 pinten, nog last hebbende van al de vorige, schiet strompelend in zijn broek (figuurlijk hé) en terwijl hij een half doosje mondverfrissers achteroverslaat vraagt hij heel serieus :
- om wat tijd te winnen zouden jullie mij niet tot de Markt willen voeren?
De mannen van de wet die onze braven pappenheimer kennen zagen het nut hiervan onmiddellijk in. Gedurende gans de rit heeft onze jongen niet echt durven uitademen hoewel zijn maag via de slokdarm hopen gassen naar buiten wilde duwen. Gelukkig stonden ze binnen de kortste keren aan zijn voertuig.
Daar werd onze braven jongen de huid vol gescholden omdat de marktkramers niet tijdig hun waar konden uitstallen .
Besluit : Op zondag uw wagen op de Markt zetten, stevig doorzakken en TE VOET naar huis trekken is niet zo'n goed idee. Maar zeg nu zelf, daarvoor moet je toch een klein beetje "gefilipt" zijn.......
Memorabel feit drie :
Het was dus een zwaar "uitstapken" geweest. Ons kostuum was spiksplinternieuw en in het begin moest het toch getoond worden. Er waren nogal wat buien en het was drukkend warm. In de verschillende "haltes" ging de vesten dus steevast uit.
In de volle ambiance was er toch wel enen die "ergens" zijn vest had laten hangen/liggen. De zwaarte van de uitstap tastte het geheugen aan en pas een week na de feiten werd het "verloren zijn" vastgesteld.
Paniek in het huishouden, waar was die vest. Wat ging het bestuur ervan denken? Hoe kwaad zou Asteria, de verantwoordelijke van de kostuums, wel worden?
Een rondvraag bij verschillende muzikanten leverde niet veel op. Eén iemand merkte zelfs op dat hij dacht dat onze man helemaal geen vest mee had ..
Er zat niet veel anders op dan het parcours opnieuw te doen en in elk café gaan vragen of zijn vest daar toevallig niet was blijven hangen. Het was weer van "blijven hangen" want het werd een meerdaagse zoektocht ...
| |
top  |
|
11 november in de jaren stillekes
Dit verhaal speelt zich af nog voor de fusie van Moerbeke met Groot-Geraardsbergen.
Zoals elk jaar herdenkt onze vereniging samen met de oudstrijders de gesneuvelden van beide wereldoorlogen. Telkens werden we uitgenodigd op het gemeentehuis om na de kerkelijke dienst en het 'Ten Velde' aan het monument en op het kerkhof een glaasje schuimwijn te komen drinken en te genieten van een dikke "Corps Diplomatique"-sigaar.
Nadien werd er afgezakt tot bij "Den Brun" om daar gewoontegetrouw tot een diep stuk in den achternoen wat pistolekes achterover te slaan.
Maar ja, in november kan het vrij koud zijn en in het gemeentehuis was het vrij warm, maar vooral, de schuimwijn raakte niet op....
Tot het moment dat wij dan toch moesten vetrekken want Bertha van Den Brun kon toch met dat eten niet blijven zitten.
En zoals gewoonlijk bij het vertrek roept de chef wat wij op de straat gaan spelen. Maar deze keer had hij het enkel maar gezegd wegens al niet veel meer kunnen..... "Marche du deuxieme régiment de ligne".
Daar was der dan toch wel één enkele onverdroten bij die het gekund heeft om de "zang" iets anders door te geven die er van titel toch een ietwat op trok. "Tweede regiment".....
Acht maten trommelen en onmiddellijk beginnen want het café ligt op amper 50 meter van het gemeentehuis.
Links rechts links rechts één twee en hopsaké de bassen gaven niet af en de zang had het door den drank ook al niet door.
Knap staaltje van partituurkennis hoe we daar gelijk gestopt zijn..
| |
top |
|
